dodersyd

1st ADTREK Family Day

2008-04-23T20:49:00.008+08:00

Nagsimula "daw" ang lahat sa usapang lasing.. ( wala po ako nung napag-usapan 'to basta natanggap ko na lang ang e-mail ).. at gaya din naman ng ibang lakad, maayos na napagplanuhan ang lahat, hanggang sa tuluyang maisakatuparan..

family day - gaya ng aking pagkakaunawa, upang mabigyan naman ng pagkakataon ang aming mga mahal sa buhay na maranasan ang outdoor life.. mga taong silang naiiwan at nag-aalala sa amin sa tuwing kami'y paparoon sa pamumundok.. mga magulang, asawa, anak, kasintahan at maging mga kaibigan.

Pugad Lawin adventure camp sa loob ng Las Haciendas sa Laurel, Batangas ang napiling pagdausan ng nasabing pagtitipon. sa may tagaytay muna kami nagtipon-tipon lahat bago tuluyang dumiretso sa aming destinasyon. at eto na nga, kanya-kanyang bitbit ng mga tsikiting at mga asawa at maging biyenan pa ata.. medyo may kalayuan ang lugar at nakakapagod ang byahe, subalit masusulit naman ang lahat dahil una, ang kasama ay mga kapamilya at kapuso. the rest, dahil sa mga activities..

pagdating pa lamang namin dun ay kaagad na naming inayos ang aming mga gamit kung saan kami magka-camp.. pagkatapos ay sinimulan na ang mga palaro para sa mga bata at maging matatanda.. rope courses kaagad ang sinabakan.. nakakatuwang pagmasdan na ang lahat ay nag-eenjoy kasali ka man o alalay lang o kaya ay nanonood lamang..
ang iba naman ay abala sa pag-aayos ng gagamitin para sa paint ball (sakitan ng katawan).. isang masarap na tanghalian ang syang nag-iintay sa amin sa clubhaus.. at ng makapagpahinga ang mga bundat na kabanalan ay tinungo naman namin ang "ambon-ambon falls" at matapos ang ilang saglit na pagpapa-ambon sa falls ay bumalik na kami sa camp para sa iba pang activities.. ang iba ay naglaro ng paint ball habang ang iba naman sa mud slide nagpasasa.. mejo nakakapagod din ang magpabalik-balik sa taas ng slide pero nakaka-enjoy kaya't sige lang..

isang masarap na hapunan na naman pala ang syang naghihintay sa amin sa club haus at ang nag-aanyayang tubig ng pool.. at matapos makapagbabad at makapagbanlaw ay bumalik na ulit kami sa camp para naman sa night activities.. ihaw-ihaw ng mallows at hotdog sa bonfire at ang hindi nawawalang socials.. kampay!!

kinabukasan, ilang ulit pa ng paglalaro at pagbababad sa pool ang aming ginawa.. piktyuran at ilang ikot-balik sa loob ng camp.. matapos makapagligpit ng mga gamit at isang meryenda ng spaghetti na basta may sauce ay nagpasya na kaming umuwi sa aming tahanan.. ilang paalaman muna sa mga bago at dati na ring mga nakakasama at bago tuluyang umusad ang gulong ng aming mga sasakyan..

nagpapasalamat ako sa ispiritu ng alak at kahit papano ay may mabubuting bagay din pala itong naidudulot.. weeehhhh!!!!

metamorphosis

2008-02-28T22:01:00.006+08:00

nang masdan ko ang larawan ko noon
may maigsing buhok at may maliit na katawan
agad akong nag-isip at natigilan
nasa'n na kaya ang dating katawan..

tila uod na naging paru-paro
na ngayo'y lilipad-lipad sa halamanan
kung saan dadapo ay s'ya lang ang may alam
at kapag nahapo, kahit saan dadapo..

at kung umuulan, ang hanap ay masisilungan
ang maliit na dahong pinilit na kanlungan
bakit ako nagtiyaga sa maliit na dahon
kahit alam kong ito'y hindi sapat na kanlungan
hanggang kaylan magtitiis sa aking kabuktutan
sa aking pagsiksik sa kanlungang maliit
na ang tanging dala lamang nito ay dusa at sakit
sana'y matutunan ko na..
sana'y matutunan ko na....

-wuds

sa bahay lang

2008-02-25T18:32:00.015+08:00

Sabado.. Sa dinami-dami ng mga naka-plano na dapat sana ay pupuntahan ko, mantakin ba namang sa bahay din lang pala ang bagsak ko.. linsyak naman kasing ambon yun, hindi ko nailagan kaya ayun mejo nagka-trangkaso na naman ako.. dapat sana’y kapiling ko na naman ang kalikasan..

Nasa Mt. Pulag kasi ang mga kapatid ko sa Adtrek para sa isang “adik induction climb”. Dahil nga sa pobre lang ang inyong lingkod at mahirap magpaalam sa mga amo kaya hindi ako nakasama.. Syempre, inggit na naman ako.. kahit na ba nakaakyat na ko dun, iba parin ung laging present sa bawat pag-ahon..

Natural magpapadaig ba naman ang mabolo.. Kaya’t nagplano kaagad ako ng isang dayhike sana sa Mt. Marami na napakatagal ko ng gustong puntahan.. Makailang ulit na kasing umaakyat ang Adtrek dun na hindi ako nakasama.. Kaya’t ipinaabot ko kaagad sa mga tropa ang aking napakagandang plano.. si zkey ang aking kaagad na nahagilap na noon pala ay may nakaplano na ring lakad sa Famy sampu ng kanyang mga kasamahan sa trabaho..( ay, syam lang ata sila lahat) Sa makailang kumbinsihan kung saan ba talaga tutuloy ay nanalo si zkey at pumayag akong sa kanila na lang sumama sa kundisyong susunod na lang kaming dalawa dahil nga sa manggagaling pa ako sa trabaho nun.. Nag-isip na kagad ako ng maari naming maging itinerary at madalimg ruta para kaagad ay makahabol sa mga kasamahan namin..

Subalit, sa di iniwasang pangyayari ay naambunan ang mahinang katawan ng mabolo na syang naging sanhi ng pagkakaroon ng trangkaso.. kaagad ay nagpasabi ako kay zkey na hindi na ako makakasama at baka lumala pa ang aking nararamdaman.. Gayunpaman, minabuti ko na lamg pumasok sa trabaho ng araw ng sabado, kaya pa naman eh. At ang siste, may mga natanguan na pala akong mga lakad sa araw ding iyon na nawala na sa isip ko dahil nga sa ang nais ko sana ay makaakyat ng bundok.. Nariyan na ang 1st birthday ng inaanak ko, birthday ng isa sa mga kasama sa trabaho at birthday ni Nanay ng kumpare ko.. Subalit dahil nga sa mahina sa alak ang mabolo, isa lang ang napuntahan ko.. kaya’t ng makakita ng pagkakataon ay nagsa-ninja na kaagad ako. ( biglang nawala ng di namamalayan)

Pagdating sa bahay ay saglit na on-line muna upang makipagkulitan.. hindi parin nawawaglit sa aking isipan ang mga naunsyaming pag-ahon.. haayyyy… pesteng ubo’t sipon talaga.. ng makaramdam na ng antok ay minabuti ko ng matulog.. nasulyapan ko sa isang sulok ng aking kwarto ang kahon ng aking pinakamamahal na tent.. malalim na ang aming pinagsamahan at marami na rin kaming mga bundok na napuntahan.. at marami na rin…….
Isang ideya ang kaagad ay nabuo sa aking isipan.. kaagad kong inilabas ang tent sa kanyang kahon, kasunod ang paghahagilap sa iba pang mga gamit na kakaylanganin ko.. sa veranda ako matutulog!! Nang makumpleto na lahat ay kaagad akong umakyat at pagdating ko sa veranda ay isang maaliwalas na kalangitan ang syang tumambad sa akin.. maningning ang liwanag na ibibigay ng buwan at ng mga bituin, mangilan-ngilan din lamang ang mga ulap.. ayos!! ok na sakin ‘to..

Iba ang tanawin mula sa aming veranda, hindi katulad ng sa bundok.. mula sa pwesto ko ay matatanawan ang mga nagtataasan at naglalakihang billboards at mga sasakyan sa SLEX.. hindi huni ng mga kuliglig, kundi mga ugong ng sasakyan at mga tahol ng aso ang maririnig.. pwede na rin.. malakas ang pag-ihip ng hangin dakil sa madami ring mga puno sa paligid ng bahay namin at ang maaliwalas na kalangitan ang silang naging pakunswelo sa akin.. kahit nasa malayo ang aking mga kapatid sa pag-ahon, marahil ay iisa rin lamang ang aming nararamdaman.. sa piling ng kalikasan….

Isang maaliwalas na Linggo ng umaga ang syang aking nagisnan.. mag-aalas otso na pala.. hindi pa masyadong mataas at nagtatago pa ang araw kaya siguro napasarap ang tulog ko.. nag-almusal muna ako at ilang sandaling nakipaglaro sa mga makukulit at bibong mga pamangkin na sila allen at yoshi.. ilang gawaing bahay din ang aking nagampanan..

Bagama’t sa bahay lang din humantong ang aking mga naunsyaming lakad, naging masaya din ako at kahit papano ay naranasan ko ang gabi na may kaunting kahalintulad ng nasa bundok. Napakinabangan pa ako sa bahay..aba’y, ayos din!!!

skylar

2008-02-13T23:07:00.006+08:00

Bakas sa paligid ang hinagpis na dulot ng nagdaang unos, at ang mga ulap ay nanatiling nakakulumpon sa gawing yaon. Maging ang hangin ay impit lamang sa pagbulong. Mga dahon ma’y di makapagbigay kanlong.

Bantulot sa paggalaw sa di nakasanayang kapaligiran , minabuting likumin ang lakas na natira sa nasumpungang digmaan. nagpatanggay sa agos, di inalintana kung saan man hahantong, ipinaubaya na lamang ang lahat sa panahon..
Mahabang katahimikan….
matagal na kawalan…

Mula sa likod ng mga ulap ay may sumilay na liwanag at hinawi ang alapaap na nakatalukbong sa nalugmok na kamalayan. Taglay nito’y kakaibang ningning na s’yang naghatid ng tanglaw sa karimlan. Subalit hindi tiyak kung ito ba’y payak o bulaang balintataw lamang.

Muling dumaloy ang agos ng buhay, ang mga dahon ay muling kumaway. Hatid nito’y dalisay na hangin, na sa bawa’t sandali’y nakapanghihinayang na palipasin. Bagong sigla, ningas sa naupod na mitsa.

Subalit ang lahat ay tantong ‘di maglalaon, pasasaan ba’t babalik ding muli ang kahapon. Naisin man na manatili sa liwanag ng tanglaw, o sundan ang kinang sa bawat paggalaw, ang lahat ay walang saysay sapagkat sa kanya’y may sadyang naghihintay.

datapuwat ang lahat ay may hangganan. Nakatakda ang bawat patutunguhan . subalit patuloy paring umaasam, na sana, kahit minsan pa, ang tanglaw ay muling masilayan.

Muling Pag-ahon

2008-02-11T19:58:00.002+08:00

minsan pa'y tatanglawan ng liwanag ang bawat hakbang
tungo sa tipanan ng mga uhaw sa kapanatagan
kaakibat ay ang muling pagbubuhol sa bigkis ng samahan
sa unahan o mapahuli man, pangakong walang maiiwan..

TanTruM said...
at sa muling pagdating sa lugar na ganap ang kapayapaan
papawiin yaring pagod ng katawan na nararanasan
ipaghehele tayong muli ng kalikasan
at palalakasin ang tibay ng samahan ng pagkakaibigan...

ZKEY said...
Ngayon pa lang ay nagagalak na ang mga dahon sa muli nating pagkikita.
Hayaan ang putik ay matuyo sa paa...

ang aming tugon

2007-11-27T15:53:00.000+08:00

"ano ba ang napapala nyo sa pag-akyat sa bundok?" ito ang malimit ay naitatanong sa amin.. marahil ay isa ka rin sa mga nag-iisip kung bakit sa kabila ng pagod at hirap ay parati parin naming inaasam ang makarating sa tuktok.. ako man ay hindi ko lubos maipaliwanag ang kadahilanan at kakaibang kaligayahang aking natatamo sa tuwina.. basta't nasumpungan ko na lamang ang aking sariling nagpapagpag ng alikabok ng kahapon sa kandili ng kalikasan..

kamakailan lamang ay muli kaming inakay ng aming 'di matimong mga paa sa hilagang bahagi ng lalawigan ng Bulacan. sa bayan ng San Miguel nagkakanlong ang bundok ng Manalmon, ang yungib ng Bayukbok at ang ilog ng Madlum sa patuloy sa pag-agos. sadyang ang bawat obra ng ating Dakilang Manlilikha ay may kanya-kanyang taglay na katangian na bibihag sa iyong kamalayan. marahil ay isa ito sa mga dahilan kung bakit patuloy kami sa aming paglalakbay..

maganda ang tanawin mula sa tuktok ng Manalmon. sa ibaba nito ay matatanawan ang luntiang mga tumana na syang nagsisilbing kabuhayan ng mga mamamayan dito. ang ilog na di matanaw kung saan nagmula at kung saan patungo ay patuloy sa pag-agos upang magsilbi sa mga nangangailangan nito. at ang mga karatig at malalayong bundok sa paligid nito na animo'y nag-aanyaya upang magpamalas ng kanilang angking kariktan.. tanging pag-ihip ng hangin at pagaspas ng mga dahon ang pumapailanlang sa kapaligiran at sa saliw ng huni ng mga ibon ay napakasarap magnilay-nilay at magpahinga sa lilim ng mga puno..

maaliwalas ang kapaligiran.. malayung-malayo sa magulo at maingay na komunidad ng kamaynilaan. walang mga naglilikutan at mauusok na mga sasakyan, mga gusali na nakakalulang pagmasdan sa sobrang tatayog. walang mga amo na sa tuwina'y nakamatyag at may ipapagawa.. mahirap mang tanggapin subalit nagdudumilat ang katotohanan na wala na sa gubat ang mga mababangis na hayop, nasa siyudad na. naka-abang lamang at anumang oras ay handa kang silain. ngayon ay mas talos ko na kung bakit sa matataas na puno nagpupugad ang mga ibon..
kalayaan.. montani semper liberi.. kapayapaan.. pantay-pantay na pagtuturingan.. tanging kalikasan at mga taong nalulugod dito ang nasa paligid..

marami ang nakamulat subalit kakaunti ang nakakakita.. ipinagmamalaki kong naging mapalad kami sapagkat nasisilayan namin ang mga ganitong uri ng tanawin. pinagkalooban tayo ng mga mata upang magamit na gabay sa ating buhay, nakapanghihinayang naman kung masisira lamang ng mapang-akit na mga produkto ng teknolohiya..

ilan lamang ito sa mga kadahilanan kung bakit patuloy kami sa pag-ahon. gaya ng nabanggit sa unang talata, mahirap ipaliwanag.. kaya't ang aming tugon sa mga nagtatanong; "bakit hindi nyo subukang sumama.."

mga tropa sa potipot

2007-11-14T15:09:00.000+08:00

iba na, iba na! tinig ng idol kong si Renz Verano ang syang gumising sa aking masarap na pagkatulog.. ang akala ko'y awitin mula sa radyo ang aking naririnig, 'yun pala ay ang pagaw na boses ng konduktor ng bus na aming nasakyan ang s'yang nanggigising sa amin sapagkat nasa terminal na pala kamin ng Iba, Zambales. isla ng Potipot sa bandang Candelaria ang aming destinasyon. isang paanyaya mula sa aking katrabaho at dati na ring nakakasama sa pamumundok ang akin namang pinaunlakan. makailang "next time" narin kasi ang kanilang natanggap sa tuwing ako'y kanilang aayain kaya't sa pagkakataong ito ay hindi ko na sila binigo..

magkahalong simoy ng hanging norte at samyo ng parating na kapaskuhan ang syang kaagad ay sumalubong sa aming pagbaba sa bus. air-conditioned ang aming nasakyan subalit iba pa rin talaga ang lamig ng hanging probinsya. mas masarap talaga ang libre kaysa sa binabayaran. himbing pa sa kanyang pagkatulog ang haring araw sapagkat 4:30 ng madaling-araw pa lamang ng mga oras na iyon. halos inabot din kami ng limang oras sa paglalakbay mula sa Pasay, 11:30 ng gabi kasi ang last trip ng Victory Liner patungong Iba. kaylangan pa namin ulit sumakay ng bus patungong Uacon,Candelaria at habang naghihintay para sa pang 5:30 na byahe ay namalengke muna kami ng aming mga kakaylanganin para sa aming pagtigil sa isla.

mahigit isang oras din ang biyahe mula Iba hanggang sa Uacon at mula sa aming pinagbabaan na may karatula ng Dawal Beach Resort ay nilakad na lamang namin patungo sa dalampasigan. labinlima kaming lahat kaya't tatlong bangka ang inusap namin upang maghatid at sumundo sa amin sa isla. P300 ang bayad kada bangka.. pribadong pagmamay-ari ang isla kaya't mat bayad na P100 ang pananatili ng magdamag dito na medyo may kamahalan kumpara sa P25 kung halfday lang..

maraming naglalakihang punong-kahoy sa isla na syang nagbibigay dito ng lilom.. may poso rin na maaaring pagkunan ng tubig panlinis ng pagkain o kaya ay pangbanlaw.. walang palikuran dito kaya't diskarte na lamang kapag tinawag ka na ng kalikasan.. maliit lamang ang isla, halos 30 minuto lamang kung iikutin ang buong baybayin nito.. may mga parte ng baybayin na puro buhangin lamang at meron din namang medyo mabato..

kaysarap talaga ng pakiramdam ng malayo sa sibilisasyon.. tanging dagat at bundok na nakapaligid lamang ang aming natatanawan.

ligo beach! ito ang mga katagang lagi ay namumutawi sa mga labi ng batang kasama namin at maging kami narin ay ito ang laging sinasambit. pinagsawa namin ang aming sarili sa paglulunoy sa dagat. kapag nakaramdam ng pagod ay pasumandaling sisilong at kakain o kaya ay hihiga sa buhangin..pinagkasiya ko ang aking sarili sa panonood ng mga nag-uunahang mga alon.. at eto pa pala, makailang saglit pa lamang kaming nakakadating doon ay may mga tumatagay na.. bakasyon engrande!

gaya ng ibang mga lakad, dumating na ang sandali na kaylangan na naming lisanin ang isla. bagamat nakakapanghinayang pa na kaagad lumisan ay kaylangan ng tanggapin ang katotohanan na oras na upang bumalik sa tunay na mundong aming ginagalawan..

sulit man o bitin ang aming pananatili sa isla ng Potipot, sa aming pag-uwi ay lubos naman ang ngiti sa aming mga labi..

trek or treat

2007-11-10T18:42:00.000+08:00

bisperas ng pista ng mga yumao ng muli akong akayin ng aking mga paa patungo sa tuktok ng Mt. Makulot kabigkis ang anim pa sa mga datihan at bagong nakakasama sa pag-akyat..

taong 2003 ng nasabi ring araw ako unang makaapak sa tuktok ng bundok na ito at iyon narin ang naging simula ng aking pasyon sa paglalagalag sa mga hangganan ng lupa..

naging malumanay lamang ang aming pag-akyat at pagbaba sapagkat madulas ang lupa at mga bato dahil sa hamog at panaka-nakang pag-ambon.. sa summit namin napagkasunduang magpalipas ng magdamag sa kauna-unahang pagkakataon, malimit kasi ay sa grassland malapit sa rockies kami nagka-camp.. napuno ng tawanan at kantyawan ang aming pag-akyat at pagbaba dahil sa mga paminsan-minsang pagkadulas at pagsabit sa mga tinik.. sa kabila ng lahat ay nakababa at nakauwi kaming lahat ng matiwasay..

ako'y lubos na nagpupugay sa bundok ng makulot na syang nagsilbing saksi sa mga nabuo, pinatibay at mabubuo pang samahan.. hanggang sa muli kong pag-ahon..

muli

2007-10-12T22:30:00.000+08:00

ilang araw ng paroo't parito ang aking mga paa
maging sa higaan ay palaging balisa
at may kung anong sa isip at damdamin ay umuukopa

nagsimula ang lahat nang maipanukala
at kasunod ay ang aming pagpapatala
sa isang pagtitipong lubos naming inaasam
na ilang taon na bago pa nasundan

isang dekada na pala ang nakalipas
mula ng magkawalay ang aming mga landas
upang hanapin ang pangakong bukas
sa tulong ng aming mga sulong matingkad ang lingas

at ngayon nga'y magkakaroon na ng kaganapan
ang pagtitipong kaylan lang pinagplanuhan
na binuklod ng iisang damadamin
upang ang nakaraan ay muling sariwain

kayat akin ng ihahanda ang baul ng mga gunita
upang likumin ang bawat gintong sandali

isang bagay na ang tiyak ko, magbabaon ako ng maraming kwento..

kaarawan nila boss Ave at idol Eye atbp.

2007-09-28T14:48:00.000+08:00

ika-22 ng setyembre ang napagkasunduang petsa upang ipagdiwang ang mga kaarawan ng aming mga kapatid sa Adtrek na sina boss Ave at idol Eye. Pagsanjan Falls muna ang unang pupuntahan at sa Eco saddle sa Cavinti naman magpapalipas ng magdamag..

kagaya ng nakaguhit na sa aking palad, mag-isa na naman akong bumiyahe patungong Sta. Cruz, Laguna, doon kasi ang tipanan naming lahat at mula doon ay aarkila kami ng jeep na sya namang magiging service namin sa aming paglalagalag. pasado alas-otso na yata ng makumpleto ang tropa at nagsimula ang aming pagbiyahe. pacensya na wala po kasi akong relos kaya hindi ko matandaan ang mga eksaktong oras ng mga kaganapan. mahigit isang oras din ang aming naging paglalakbay hanggang sa marating namin ang Pueblo el Salvador Picnic Grove na syang alternatibong daan patungo sa pagsanjan falls. matapos ang sandaling paghahanda ng aming mga dadalhing gamit at pagkain ay tinipon na kami ng namamahala sa lugar para sa kaunting pasakalye at mga paalala bago kami tuluyang humayo sa aming patutunguhan.
ang pagsanjan falls pala ay kilala rin bilang magdapio falls, hango sa pangalan ng mag-asawang magda at pio na mga ninuno sa lugar mismo ng talon sa cavinti matagal na panahon na ang nakakalipas. ang bayan ng pagsanjan ang naging pangunahing entrance patungo sa falls kaya ito na ang kanyang naging pagkakakilanlan..

sa una'y sementadong kalsada ang aming nadaanan bago kami bumaba sa mga baitang na lupa hanggang sa narating namin ang isang talon. kumukulo daw ang tubig dito subalit hindi naman mainit. bahagya ring nagkulay putik ang malakas na agos nito, marahil ay dahil sa mga nakaraang pag-ulan. matapos ang kaunting kodakan ay muli naming ipinagpatuloy ang pagtahak sa mabaitang na daanan. presensya ng kagubatan ang s'yang tumambad sa amin sa aming paglalakad, iba talaga ang pakiramdam kapag kapiling mo ang kalikasan. may mga parte rin na hagdanang bakal ang kaylangang babain at dalawa dito ang tirik na tirik sa pagkakatulos. kinakaylangan ang pagsusuot ng guwarnisyon (harness) dito upang masiguro ang kaligtasan ng mga bumababa at mayroon din namang mga nag-aasiste na taga-lulos ng tali (belayer). sa dulo ng hagdanang bakal ay mabubungaran ang mga nakahimpil na bangka na syang sinasakyan ng mga nanggagaling sa kabilang lagusan( doon sa magbabayad ka ng P600 o mahigit pa).

kaunting kodakan muna kasama ang talon habang iniintay ang iba pa naming mga kasamahan. nang makumpleto na ang grupo ay sinimulan na naming mananghalian. kanya-kanyang labas ng mga bitbit at mga patagong pagkain. meron pang nagdala ng pagkain daw ng mga sundalong kano na nakasilid sa di malaman kung anong uri ng supot na kapag binuksan ay mainit at umuusok pa ang laman. syempre ay salo-salo sa mga baon. matapos makapanghalian ay pumila na kami sa pagsakay sa balsa patungo sa ilalim ng talon. mabuti na lamang at may mga puyat na hindi maaaring maligo at mga likas na hindi mahilig maligo na silang kumuha ng aming mga larawan at nagbantay ng mga gamit. malamig ang tubig habang palapit ng palapit sa ilalim ng talon. napakalakas din ng ingay na nalilikha ng rumaragasang agos nito na animo'y nagmamayabang sa kanyang katatagan at kasikatan. matagal din kaming nagbabad sa ilalim ng talon hanggang sa kinaylangan na naming bumalik sa pampang. matapos ang ilang solo picture ay sinimulan na naming panhikin ang mga baitang na aming pinanggalingan. masakit sa binti kahit na masinsin at maliliit lamang ang mga baitang. marahil dahil sa kulang narin kami sa jogging at pag-akyat sa bundok. nang makabalik na kaming lahat sa pueblo at makapamili ng mga lansonez at rambutan ay nagsisakayan na kami sa jeep upang pumunta naman sa Cavinti Eco Sadddle kun saan naman kami magpapalipas ng magdamag.

sa biyahe pa lamang ay nagsimula ng pumatak ang mahina-hinang ulan kaya ng makarating kami sa campsite ay wala pa kaagad nakapagtayo ng tent. sa isang maliit na kubo muna kami nagsiksikan habang nagpapakiramdan muna kung paano makakadiskarte ng matutulugan. minabuti na naming magluto ng hapunan sapagkat pakagat na ang dilim at ang iba naman ay nagsipagtayo na ng kanilang mga tent ng mapagtantong hindi kami lahat magkakainari sa maliit na kubong iyon. mabilisan ang pagkilos sapagkat mababasa ang loob ng mga tent kung hindi ito maitatayo kaagad. sa kalagitnaan ng aming pagluluto ay dumating ang isang guest ng may kaarawan. si dagul denboy, at eto pa, may bitbit-bitbit pang cake na nabili sa Goldilocks, request ni...... ay, sino kaya un?

matapos maihanda ang mga pagkain at bago isagawa ang hapunan ay nagsipag-hihip muna kami ng mga lobo at nagsipagsuot ng party hats, astig tsong!! animo'y children's party ang aming nadaluhan. isang sabayang pag-awit ng happy birthday at isang taimtim na pasasalamat at panalangin sa biyayang nakahapag sa amin ang syang nagbigay hudyat upang maisakatuparan na ang hapunan. chow yun fat na!!, ika nga.. tinolang manok at porkchop ang aming ulam na pinagsaluhan at matapos ay sinundan pa ng minatamis na cake. bundat na naman ang aming mga kabanalan bago nagsipagbitawan sa aming mga kubyertos.

matapos makapagpahinga at malinisan ang mga pinagkainan ay sinimulan na ang pagtagay. dalawang galong fundador ang aming nilantakan. dito na nagkalabasan ng joke na pang year 2010 pa sana ilalabas subalit napilitan na lamang dahil sa request ng mga may kaarawan. dalawang ikot lamang ng tagay ay nagsimula na akong humilig sa lawanit na dinding ng kubo at maya-maya pa ay tuluyan ng nahiga. hindi talaga likas sa aking katawan ang makarami sa pag-inom ng alak. hindi ko na alam ang mga sumunod na pangyayari sapagkat naging masarap ang aking pagtulog dahil sa puyat mula sa panggabing trabaho. kinabukasan ko na nabalitaan na namayagpag ang career ng panauhing pandangal sa pagiging komedyante na kung nauna-una lang kay Dolphy ay malamang na sya ang tinanghal na comedy king. (peace dude) heheheh
at eto pa, alas dos na daw ng madaling araw ay mayroon pang animo'y mga bubuyog na nagbubulungan, mga jokes pa din kaya un?.....

hotdog at binating itlog ang aming naging almusal. matapos makapag-agahan ay kanya-kanya ng impake ng mga gamit. nang makaligo na ang lahat at makapag-impake ng gamit ay sya namang dating ng aming service na jeep. hudyat na ito ng uwian, balik na naman sa reyalidad si juan.. trabaho at magulong industriya ng showbiz. matapos dumaan at makapamili ng mga pasalubong na tsinelas, buko pie at cassava cake ay sa Calamba na kami naghiwa-hiwalay. natural, gaya ng inaasahan, mag-isa na naman ako sa pagbyahe.

isang masayang alaala na naman ang aking isisilid sa baul ng mga gintong sandali kasama ang mga kapatid sa adtrek. ang aking adhikaing nakiki-isa at sumusuporta ay patuloy na maglalagablab kasama ng aking mga letra. hanggang sa muling pag-ahon..

"papalit naman po"

2007-09-24T15:12:00.000+08:00

papasok na ako para sa panggabing trabaho at nakasakay na ako sa tricycle ng mapagtanto ko na sampung piso na lang pala ang barya ko sa bulsa na syang pamasahe ko dito. at ng tingnan ko ang wallet ko ay buong limandaang papel na lamang ang laman nito. kaylangan kong makapagpabarya para sa pamasahe ko sa jeep. at nang makababa na ako sa tricycle ay kaagad kong tinungo ang Velmas, ang suki kong tindahan upang magpapalit . nagkataon kasi na mayroon pa akong sigarilyo at wala naman akong maisip na bilihin. isang matamis na ngiti kaagad ang ibinungad ko sa tindera at nakisuyo ako na kung maaari ay pakipalitan ng pera ko. wala syang imik habang nakatingin lang sa akin at sa halip inginuso na lang nya ang may-ari ng tindahan na syang nakapwesto sa may kaha. ang ibig nyang ipaiwatig ay sa may-ari daw ako magsabi. pinukaw ko ang atensyon ng may-ari na abala sa panonood ng tv at muli ay nakisuyo ako na pakipalitan naman ng pera ko. sumulyap lamang sya sa akin at pagkatapos ay umiling at muling ibinalik ang atensyon sa panonood ng tv. bigla akong nakaramdam ng pagkabadtrip sa naging reaksyon nila. dito pa naman sa tindahan na ito ako araw-araw bumibili ng sigarilyo at malimit ay nagpapaload, at ngayon na magpapapalit lamang ako ay tanging piping tugon at iling lamang ang napala ko..

nagpasya akong tumawid na lamang ng kalsada upang sa 7-11 na lamang magbakasakaling magpapalit. C2 apple ang napili kong bilihin upang siguradong mabaryahan ang pera ko, hindi kasi basta -basta pwedeng magpabarya ng pera dito. kaagad na akong pumila sa kahera upang magbayad. may dalawang kostumer na nasa unahan ko at napansin ko na mahigit sa isang daan ang parehas nilang naibayad sa mga napamili nila. ayos 'to, sigurado ng mababaryahan ang pera ko naisip ko kaagad. nang ako na ang magbabayad ng bibilhin ko ay tinanong ako ng kahero kung wala daw ba akong mas mababang halaga sapagkat nakita kaagad nya na buong limandaang papel ang hawak ko at wala daw syang panukli para dito. nagbakasakali ulit ako na baka meron naman syang panukli at umiling na lang sya na wala daw talaga kasi Linggo. muli ay mas minabuti kong manatiling mahinahon at kaagad na lamang akong lumabas ng pintuan. kaylangan kong magmadali sapagkat labinlimang minuto na lamang ay aalis na ang serbis namin sa Alabang.

sa tabi ng 7-11 ay McDonalds at mightee mart. nasulyapan ko na mas maraming nakapila sa iisang kahera ng mightee mart kaya't minabuti ko na sa mcdonalds na lamang magbakasakali. pagpasok ko ay nabungaran ko na madami din ang nakapila sa dalawang kahera nito. pumila kaagad ako sa isa habang nag-iisip kung ano ang maaari kong bilihin. regular na coke lang ang napili kong orderin ng ako na ang nasa harap ng kahera. kaagad syang kumuha at ng babayadan ko na ay nagtanong din sya kung wala ba akong mas mababang halaga. "wala talaga", ang kaagad kong isinagot at nakiusap na rin ako na sana ay tanggapin nya na iyon sapagkat kaylangan ko talaga ng barya pampasahe sa jeep at kaylangan ko ng makasakay. mabuti naman at mabait ang kahera na iyon at tinanggap nya ang aking pambayad. matapos masuklian ay kaagad akong lumabas ng pintuan upang mag-abang ng jeep. kung kaylan naman ako nagmamadali ay saka naman walang dumadaan. saglit pa kong naghintay at ng may dumating ay kaagad na akong sumakay. mabagal ang pagpapatakbo ng driver at malimit pa na huminto sa bawat kanto at tao sa tabing kalsada na wari baga'y pinipilit pang pasakayin ang mga ito. lalo pang sumulak ang init ng ulo ko dahil sa sitwasyon na nasadlakan ko. sa awa naman ng Diyos ay nakaabot pa ako sa serbis namin papasok sa trabaho.

maliit na pabor lamang para sa Velmas sa sya pa namang suki kong tindahan at gayon din sa 7-11 ang kinaylangan ko ng mga sansaling iyon. nakapagtataka na sa dami ng mga bumibili sa kanila maya't-maya ay wala silang maipamalit at maipanukli sa ganoong halaga. bakit kaya?..
magsara na lang kayo!!!

duddeless 4B "sa'n na nga ga?"

2007-09-17T16:58:00.000+08:00

duddeless 4B.. ito ang bumungad sa akin ng minsang buksan ko ang inbox ng email ko.. ano ba ika ko ito nasabi ko sa sarili ko.. nagbuo pala sa yahoo groups ang mga dati kong kaklase nung hayskul at iniimbitahan nila ako na sumali.. mangyari kasi nung 4th year kami ay seksyon B kami at kung bakit duddeless ay di ko alam kung saan nagmula ang katagang iyon.. nang maitanong ko kung bakit duddeless, abay secret daw.. diba't panlagay sa kili-kili iyon, baka may bagong brand.. syanga pala, Cuenca Institute po sa Cuenca, Batangas ang aming ika nga eh alma mater.

ang layunin pala kaya ito naitatag ay upang magkaroon ng komunikasyon sa pagitan ng gobyerno at ng mga pwersang maka-kaliwa.. mali pala, para sa amin palang mga dating magkakaklase at magkakaibigan. sya sige makasali na nga at ng makabalita naman sa mga kurwahong iyon, tutal wala namang bayad ang pagsali.

at eto na nga, aba'y wala pa yatang sampu ang mga nagiging myembro at ang iba'y ipinagtatanung-tanong pa.. may nagsuhestiyon pa na ipa-blotter na at baka sakaling mas madaling matagpuan. 'san na nga kaya sila..

ilang taon na rin kasi ang nakalilipas buhat ng huli kaming mag-reunion at ito palang pala ang kauna-unahan. uso na ang txt nun at ang karamihan pa sa amin ay sa Cuenca pa naninirahan kaya't naging madali ang paghahagilap sa amin. swimming ang naging tema ng pagtitipon sa may bandang Lemery, Batangas. di ko maalala kung anong resort yun.. medyo marami din kaming mga nakadalo at naging masaya ang nasabing pagtitipon. syempre di mawawala ang aming likas na kakulitan. kanya-kanyang bidahan at yabangan. hanggang sa magsipag-uwian kinabukasan. at mula noon ay naging matumal na ang aming komunikasyon..

teka, sino-sino nga ba ang mga naging kaklase ko. di ko na halos maalala lahat ang mga pangalan nila. maging ung mga kahilera ko sa row 4 ay di ko na rin halos matandaan. syempre, di ko naman malilimutan ung katabi ko at kakopyahang si..... ano nga ba ang pangalan nun at ang crush ko na si.........

natagpuan ko na lamang ang sarili kong nangingiti habang binabalikan ang hilaw na kahapon. ang mga hintayan at hatiran pagkalabas sa skul. ang sama-samang pagkain ng lomi sa palengke at saglit na pag-istambay muna bago magsipag-uwian. ang mga galaan at barikan pagkatapos ng mahirap na exam.ang mga patpating katawan na salat pa sa karanasan ay hinahayaang maulanan habang aliw na aliw sa paglalaro ng basketball. maging ang lambingan ng mga naging magsing-irog na ni isa man yata sa kanila ay walang nagkatuluyan.. wala nga kaya?...

haaayy, buhay nga naman.. kamusta na kaya sila...

marahil ang karamihan sa kanila ay may mga pamilya na ngaun at may mga supling na inaalagaan at di lang isa, tag-iilan na malamang.. ang iba naman ay naging migrante o nagsisipag-trabaho na sa ibayong dagat. gaya na lamang ng aming naging butihing presidente na si Eliza Garcia na syang may pakana ng lahat ng ito. marahil ang iba naman ay pumasok narin sa magulong mundo ng showbiz. pacensya na kayo kun di ko kayo napapanood, bihira kasi akong manood ng tv at magbasa ng mga magazine.

meron din kayang naging palaboy na katulad ko..

saan man sila naroroon ngaun at kung ano man ang pinagkakaabalahan nila, dalangin ko ang kanilang tagumpay at kasaganahan sa buhay. at kun sakali man na minsan isang araw ay muling magkrus ang aming mga landas, isang ngiti o tango lang ay ayos na sa akin.. pro syempre mas masarap kung may kaasunod na libreng meryenda habang nagkukwentuhan.. heheheh

iniukit ko sa lupa ang mga bakas ng aking pinanggalingan upang sa aking paglingon ay kaagad ko itong matagpuan.. sininop ko ang mga gintong oras na lumipas at lagi ko itong bitbit saan man ako bumagtas..

sa inyo, mga naging kaklase at kaibigan ko, ang ating muling pagtitipon ay aking lubos na inaasam...

Unang yapak sa Talamitam

2007-09-13T17:41:00.000+08:00

Muli akong inakay ng aking mga paa upang minsan pa'y masilayan ang mga pambihirang obra ng ating dakilang Manlilikha. Sapagkat ito ang unang pagkakataon ko na makayapak sa lupain ng Talamitam at mahabang panahon narin na hindi ako nakaka-akyat, animo’y isa akong batang sabik na sabik sa pasalubong..
Kabigkis ang pangkat ng mga rakista na nagsisimula na ring magka-interes sa buhay pamumundok, tumulak kami patungong Brgy. Bayabasan, Nasugbu, Batangas lulan ng isang pampasaherong van dakong ika-siyam ng umaga. Makalipas ang mahigit isa’t-kalahating oras ng paglalakbay ay narating namin ang lugar na aming pagsisimulan. Sa pultahan ni ginoong nick kami suminsay upang magpatala at magsipaghanda ng aming mga gamit. Matapos ang lahat ng preparasyon ay nagsimula na ang aming mga paghakbang.
Sa una’y kadawagan ang aming sinagupa subalit makaraan ang ilang sandali ay narating namin ang maaliwalas na kaparangan kung saan may iba’t-ibang mga pananim at mga naka-pastol na baka at kabayo. Nang makaramdam nang pagkagutom at pagkabilad sa hubad na araw ay nagpasya muna kaming sumilong sa lilim ng mga puno upang makapananghalian at makapagpahing muna. Marahil dahil sa galing pa kami sa pang-gabing trabaho ay naging masarap ang aming paghipig.
Pasado ika-apat na ng hapon nang muli naming ipagpatuloy ang aming pagtahak sa maberdeng kaparangan. Ang mga talahib ay animo mga palaspas na nagbubunyi sa aming pagdaan. Pakagat na ang takip-silim nang aming marating ang tuktok ng Talamitam at kaagad naming inihanda ang aming mga pagtutulugan at hapunan. Sa kasamaang palad ay hindi na umabot ang nabili naming karne subalit naging makulay naman ang aming buhay dahil sa sinigang na gulay, itlog na pula at delata.
Matapos makapaghapunan at makapagligpit ng aming mga pinagkanan ay nagsimula na kaming tumagay. Sa gitna ng pusikit na dilim ay tanging ang aming mga mabababang tinig ang pumapailanlang at mapapanglaw na ilaw ang mababanaagan. Makalipas ang ilang kwentuhan at makailang ikot ng tagay ay nagpasya na kaming magsipagtulog. Payapa ang langit at sa saliw ng huni ng kuliglig ay naging mahimbing ang aming pagtulog.
Maaga kaming nagsipag-gising at kaagad na naghanda ng aming aalmusalin. Matapos ang aming agahan ay nagsipagligpit na kami ng aming mga gamit at nagsipaghanda na sa pagbaba. Muli naming tinahak ang matalahib na landas na aming pinagmulan. Makalipas ang mahigit kalahating oras na paglusong ay narating namin ang pinakamimithing ilog. Ang ilog na siyang kahalintulad ng ating buhay. Patuloy sa pagdaloy ano man ang balakid na masuungan. Gaano man kataas ang pagbabagsakan o gaano man kalawak ang patutunguhan ay kaylangan nito ng kahandaan.
Kinaylangan na naming umalsa sa paglulunoy sa ilog upang makapananghalian. Sa pondohan ni ginoong Nick kami nagluto habang ang iba’y nagbabanlaw. Matapos makapananghalian ay lumisan na kami pauwi sa aming mga tahanan.

Tumirik Sa Tarak

2006-05-06T22:57:00.000+08:00

ibayong pagod at hirap na naman at sinamahan pa ng pamumulikat ng binti ang kaylangan kong pagdaanan bago makarating sa taluktok ng bundok na ito ng Mt. Marivelez.. sa ganda ng tanawin mula sa itaas ay nasulit lahat ng hirap sa pag-akyat..

sa aking palad

2006-04-19T19:46:00.000+08:00

swimming muna..

tugatog

2006-04-07T22:13:00.000+08:00

napakasarap talaga ng pakiramdam ng nasa tuktok ng matayog na bundok at hayaang dumampi sa iyong katauhan ang sinag ng haring araw.. mainit 'di ba?!